Ένας Δήμος, Μία Κοινωνία, Κοινές Λύσεις.

Στη πανικόβλητη προσπάθεια να διατηρήσουν τα φέουδα και την ιδιοκτησιακή αντίληψη στον Δήμο, αλλά και στη μεθοδευμένη επιλογή να κρύψουν την ανυπαρξία έργου και την αντίφαση λόγων και πράξεων, σταδιακά αναπτύσσεται μια τεχνητή πόλωση και καλλιέργεια διχασμού.  Όμως η πραγματικότητα και η ανάγκες τους διαψεύδουν καθημερινά.  Από τον Ιανουάριο του 2011, έχουμε ένα νέο θεσμικό πλαίσιο και ένα εντελώς νέο τοπίο αυτοδιοίκησης, με περισσότερες ευθύνες, διευρυμένες αρμοδιότητες, μεγαλύτερες ανάγκες των πολιτών και κοινές προκλήσεις.  Σε συνδυασμό με την ευρύτερη οικονομική συγκυρία, τα προβλήματα έχουν ενταθεί, αλλά είναι κοινά.

Όλο αυτό το νέο και απαιτητικό περιβάλλον, ακόμα κάποιοι δεν το έχουν αντιληφθεί. Και όμως αυτοί είναι που επιδιώκουν να ηγηθούν ενός νέου ενιαίου δήμου, του Δήμου Ραφήνας – Πικερμίου, με τις συνήθειες του παρελθόντος. Διαχωρίζοντας την Ραφήνα από το Πικέρμι.  Δημιουργώντας πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. 

Ο νέος Δήμος Ραφήνας – Πικερμίου, είναι ΕΝΑΣ και ΕΝΙΑΙΟΣ. Και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κοινωνία είναι επίσης ενιαία.  Δεν διαφέρει το πρόβλημα της σχολικής στέγης από τη Ραφήνα στο Πικέρμι. Δεν διαφέρει η ανάγκη για εξυπηρέτηση των πολιτών μεταξύ του Πικερμίου και της Ραφήνας. Δεν είναι διαφορετική η ανάγκη για παιδικές χαρές, χώρους άθλησης και υποδομές υγείας στη Ραφήνα και στο Πικέρμι.  Οι ανάγκες και τα προβλήματα είναι κοινά και ενιαία. Γιατί είναι ΜΙΑ η ΚΟΙΝΩΝΙΑ. 

Και αυτή η ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, αναζητά κοινά λύσεις, από τον ενιαίο Δήμο. Τόσο οι πολίτες της Ραφήνας, όσο και οι πολίτες του Πικερμίου, παρά την προσπάθεια διαχωρισμού τους, έχουν κοινές ελπίδες και κοινές προοπτικές από τον Ενιαίο Δήμο. Έχει ήδη έρθει  η ώρα και η κατάλληλη συνθήκη, αυτό που δεν κατάφερε η απερχόμενη δημοτική αρχή, να γίνει πράξη. Η πραγματική, κοινωνική ενοποίηση και η ενιαία αντίληψη διαχείρισης και διοίκησης στον Δήμο. Η απερχόμενη δημοτική αρχή, έχει αποδείξει ότι επί 3 ½ χρόνια δεν το κατάφερε και στα πρόσωπα που πάλεψαν για αυτή την ενιαία κοινή κοινωνία, είτε υπονομεύθηκαν είτε αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. 

Κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως Αντιδήμαρχος Παιδείας, διαχειρίστηκα με το ίδιο πάθος, τον ίδιο ζήλο και την ίδια προσπάθεια, τα προβλήματα των σχολικών μονάδων. Ουδέποτε τα διαχώρισα είτε στο μυαλό μου, είτε στις επιλογές μου.  Οι ανάγκες των σχολικών μονάδων και των παιδιών μας, δεν έχουν διαφορετικότητα από το αν βρίσκονται στη Ραφήνα ή στο Πικέρμι.  Επίσης, στο πλαίσιο άσκησης των καθηκόντων μου, έχω αποδείξει ότι δεν έβαλα ποτέ σε προτεραιότητα μια υπόθεση της Ραφήνας απέναντι στο Πικέρμι ή το ανάποδο.  Αντίθετα, προσπάθησα να επιλύσω τα χρόνια προβλήματα, με ένα κοινό αίσθημα ευθύνης τόσο προς τους πολίτες της Ραφήνας όσο και του Πικερμίου, ενιαία. 

Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου, ως Αντιδήμαρχος, ήταν και η φροντίδα των αδέσποτων ζώων. Είναι δείγμα πολιτισμού στη κοινωνία, πως συμπεριφέρεται και πως φροντίζει τα αδέσποτα ζώα. Και αυτά δεν έχουν διαχωριστικό κριτήριο ανάλογα με τη περιοχή που ζουν.

Η «Συμμαχία Δημιουργίας»  και ο Θανάσης Αδαμόπουλος, είναι το αυτοδιοικητικό σχήμα που εγγυάται ουσιαστικά την πραγματική ενοποίηση των κοινωνιών, τον ενιαίο σχεδιασμό στην λύση των προβλημάτων στην μία και αδιαίρετη κοινωνία των πολιτών του ενιαίου Δήμου. 

Οι  επερχόμενες εκλογές, είναι η αφετηρία για μια πενταετία ουσιαστικής ενοποίησης του Δήμου σε έναν ενιαίο αυτοδιοικητικό οργανισμό που παρέχει λύσεις και πρωτοβουλίες για την ενιαία κοινωνία.  Οι πολίτες είναι ώριμοι πια και έχουν αντιληφθεί ότι οι διαχωριστικές γραμμές εξυπηρετούν ατομικές πολιτικές σκοπιμότητες αλλά όχι τα συμφέροντά τους.

Προφανώς βέβαια και δεν ξεχνούμε την καταγωγή μας και δεν απομακρυνόμαστε από τις ρίζες μας, τους προγόνους και τις παραδόσεις μας. Μα αυτές ακριβώς είναι που ενισχύονται με την πραγματική ενότητα της Κοινωνίας.  Αυτές διευρύνονται και γίνονται ευρύτερα γνωστές και παραμένουν διαχρονικές. Και αυτές ακριβώς οι παραδόσεις και οι λαϊκές εκδηλώσεις, άντεξαν στο χρόνο γιατί διαρκώς ενέτασσαν καινούργιους ανθρώπους, νέους ανθρώπους και τους αγκάλιαζαν.

Έτσι λοιπόν, σήμερα είμαστε ώριμοι ως πολίτες και μπορούμε να δούμε καθαρά, ποιοι επιτέλους εννοούν και πιστεύουν στον νέο ενιαίο Δήμο, στην Μία κοινωνία και ποιοι παραμένουν πεισματικά στην επιλογή των «Βροντάκηδων και Φουρτουνάκηδων». Προκαλεί γέλιο και ευχάριστη διάθεση αυτή η ταινία του παλαιού καλού Ελληνικού Κινηματογράφου, αλλά μόνο για ψυχαγωγία.

Ως πολιτική επιλογή όμως, προκαλεί απορία, αποστροφή και καταδικάζει το μέλλον μας. Θα το επιτρέψουμε ;;;

Χρήστου Παρασκευή